Na samym Korfu nie ma polskiego przedstawicielstwa.
Ambasada RP znajduje się w Atenach
Chryssanthemon 22
154-52 Paleo Psychico
Wydział konsularny
Kamelion 21
154-52 Paleo Psychico
Działają również dwa konsulaty: Konsulat RP w Pireusie i Konsulat RP w Heraklionie na Krecie.
W samej stolicy wyspy taksówek jest pod dostatkiem. Można zatrzymywać je na ulicy, brać z postoju lub zamawiać telefonicznie. Również hotele bez problemu zamówią taksówkę pod same drzwi. Ceny taksówek miejskich są ustalone urzędowo i stosunkowo niskie, koszt przejazdu z lotniska do centrum Korfu to koszt około 8-12 euro. Warto upewnić się, czy kierowca w mieście stosuje taryfę pierwszą, nie zaś droższą taryfę drugą, stosowaną w kursach poza miasto.
Na obszarach wiejskich taksówki noszą nazwę Agoraion, ceny są takie same jak w mieście, lecz kierowcy nie używają taksometrów, a należność obliczają na podstawie odległości i oficjalnego cennika (około 0,40 euro za kilometr).
Działają w mieście Kerkira przeważnie wzdłuż nabrzeża, a także w miejscowościach wypoczynkowych na całej wyspie. We wszystkich miejscowościach turystycznych można wypożyczyć rowery, motorowery, skutery, motocykle, samochody terenowe i osobowe. Koszt wypożyczenia auta klasy np.Opel Corsa to wydatek rzędu 35 euro za dzień, należy mieć również ukończone 23 lata.
Dopuszczalna prędkość w terenie zabudowanym wynosi
Są podstawowym środkiem transportu publicznego na wyspie. Niebieskie autobusy miejskie kursują do wiosek wokół miasta Kerkira. Miasto ma też bezpośrednie połączenie autobusowe z Atenami przez Lefkimi i Saloniki. Zielone autobusy dalekobieżne kursują po całej wyspie. W bilety na linie miejskie (niebieskie) można zaopatrzyć się w kioskach lub w recepcjach hotelowych. Bilety na autobusy międzymiastowe (zielone) można nabyć na dworcu lub bezpośrednio u kierowcy.
Na wyspie panuje klimat śródziemnomorski z gorącym suchym latem i ciepłą zimą. Klimat Korfu charakteryzuje się łagodnością i dużą liczbą opadów w zimie. Korfu ma najwyższą średnią opadów w Grecji. Bogata flora i uprawy to właśnie efekt zimowych deszczy. Nad Korfu wieją łagodne wiatry charakterystyczne dla Morza Śródziemnego. W zimie osiągają one siłę do
Radzimy zabrać ze sobą coś ciepłego do ubrania, szczególnie wiosną i wczesną jesienią gdyż wieczorami może być chłodno. Dzięki sprzyjającemu klimatowi prawie całe wnętrze wyspy porastają drzewa oliwkowe. Podobno rośnie ich tam ponad 4 miliony.
Pierwsze ślady osadnictwa na Korfu, a ściślej na jej zachodnim wybrzeżu pochodzą sprzed 5 tyś. lat. W VIII w. p.n.e. wyspa nazywana wtedy Korkyrą została skolonizowana przez starożytnych Koryntian. Osada Korfu, założona przez kolonistów z Koryntu w 734 r. p.n.e., leżała pierwotnie na półwyspie Analipsis, w granicach dzisiejszego miasta. Z czasem stała się zamożną i niezależną potęgą morską, m.in. dzięki potężnej flocie handlowej. W V w. p.n.e. ważna i bogata wyspa stała się kością niezgody między Spartą i Atenami, co doprowadziło do wybuchu wojny peloponeskiej, zakończonej panowaniem Sparty na wyspie.
Bliskość Italii sprawiła, że już w 229 r. p.n.e. Korfu znalazło się pod zwierzchnictwem imperium rzymskiego.
Prawie osiem wieków panowania bizantyjskiego, które rozpoczęło się w 395 r. n.e., przyniosło pewną dozę stabilności i dobrobytu, ale później pojawili się „barbarzyńcy”, normańsko-andegaweńskie Królestwo Obojga Sycylii. W tym czasie powstały liczne i okazałe fortyfikacje, które miały powstrzymać najazdy Normanów. Odmianę przyniosła dopiero inwazja Wenecjan i krzyżowców na Konstantynopol. Wyspy Jońskie zostały od razu podzielone pomiędzy zwycięzców. Zmęczeni mieszkańcy Korfu opowiedzieli się ostatecznie za protektoratem Wenecji, który trwał od 1386 roku. Jednocześnie to Wenecji zawdzięcza Korfu, że mimo podejmowanych wysiłków nigdy nie została zdobyta przez Turków, a wyspiarzom udało się przetrwać cztery osmańskie oblężenia. Kres pozostałościom imperium weneckiego położył w 1797 roku Napoleon, zdobywając wyspę dla Francji, która władała nią, z krótką przerwą na rządy osmańsko-rosyjskie w czasie tzw. Republiki Siedmiu Wysp, do 1814 r. Następnie wyspa trafiła pod protektorat Brytyjczyków, którzy stworzyli na niej podstawy nowoczesnej infrastruktury. W 1864 r., wraz z pozostałymi Wyspami Jońskimi, Korfu zostało przyłączone do Grecji. Zanim to jednak nastąpiło, wyspa praktycznie od połowy XVIII w. była znaczącym ośrodkiem kultury greckiej. Na wyspie rozwijała się literatura, malarstwo i muzyka.
W czasie I wojny światowej w stolicy wyspy, Korfu schroniły się niedobitki pokonanej armii serbskiej – stąd tyle tu pomników i cmentarzy z tego okresu.
Podczas II wojny światowej wyspę zajęły najpierw włoskie wojska Mussoliniego, a po poddaniu się Włoch aliantom, w 1943 r. – wojska hitlerowskie. Korfu doznało ogromnych zniszczeń, kiedy Niemcy przeprowadzili zmasowane naloty zabijając tysiące Włochów wciąż okupujących wyspę. Hitlerowska okupacja była krótka, ale obfitowała w akty przemocy. Jednym z nich było wywiezienie znacznej ilości miejscowych Żydów, zamieszkujących tu od czasów Republiki weneckiej, między innymi do Oświęcimia.
W latach powojennych wyspę nawiedziły dwa silne trzęsienia ziemi (w 1948 i 1953 r.), które spowodowały ogromne zniszczenia i emigrację wielu mieszkańców. W latach 60. rozpoczął się turystyczna okupacja na Korfu, która dziś jest ulubionym celem masowej turystyki z północnej i zachodniej Europy, a ostatnio również ze środkowo-wschodniej.
Korfu (Kerkira) – wg mitologii greckiej Korfu było ostatnim przystankiem Odyseusza, zanim powrócił na rodzinną Itakę. Pierwotna nazwa wyspy – „Koryto” – oznaczało dwa wzgórza, tak bowiem wyglądała okolica, w której zamieszkiwali pierwsi osadnicy. Jednak miejscowi często nazywają wyspę Kerkyra – od imienia nimfy, którą uwiódł tu bóg mórz, Posejdon. Korfu jest najbardziej wysuniętą na północ i drugą, co do wielkości z Wysp Jońskich. Wyspa o kształcie wydłużonego sierpa zajmuje ok. 579 km2, rozciąga się na długości
Nazywana „zieloną wyspą”, jest odmienna od innych wysp greckich, takich jak Kreta czy Rodos, zachwyca łagodnym klimatem, wilgotniejszym niż jakakolwiek inna, architekturą i przyrodą. Mieni się ona całą gamą barw: głęboka zieleń cyprysów i bezkresnych gajów oliwnych (ok. 3-4 mln drzewek) występuje na zmianę ze złotymi zbożami i jaskrawymi plantacjami pomarańczy i cytryn. Nie wolno oczywiście zapominać o krystalicznie czystym Morzu Jońskim o wszystkich odcieniach zieleni i błękitu. Najpiękniejsze krajobrazy mieszczą się na północy wyspy. Rozległy widok na całe Korfu widać z najwyższej góry Pantokrator.
Wybrzeża Korfu odznaczają się niezwykłą różnorodnością. Od północy i zachodu ciągną się szerokie piaszczyste plaże, a na zachodzie nie brakuje też małych plaż ukrytych w zatoczkach między skalistymi cyplami lub położonych u podnóży stromych klifów.
Wyspę zamieszkuje około 100 tyś. osób, a prawie drugie tyle odwiedza ją co roku w sezonie letnim. Korfu zajmuje trzecie miejsce wśród wysp greckich pod względem liczby zagranicznych turystów, po Krecie i Rodos.
Dzięki swej niezwykłej urodzie Korfu bardzo wcześnie stała się atrakcyjnym ośrodkiem turystycznym, a jej mieszkańcy zamienili uprawę roli na rzecz biznesu turystycznego.
Dziś Korfu należy do najpopularniejszych ośrodków turystycznych zachodniej Grecji.